Յարցեր էպոսի վերաբերյալ

  1. Ազգային դյուցազնավեպ է ռրը ստեղծվել է արաբական արշաւանքների ժամանակ:
    Էպոսը հայ ազգի ոգին է. Հույսը գոյաեվման ու պայքարի, հայրենասիրության:
    Գովաբանելով հերոսնորի պայքարը թշնամիների դեմ խոսում է հերոսական ոգու մասինև ունի պատմական արմատներ:
  2. Առաջին անգամ հիշատակել են 16րդ դարի պորտուգալացի ճանապարհորդներՏենրեյրոն և Աֆոնսոն:

3, Էպոսը ժողովրդական ասածվածք է. Արեվմտահայերենով:
1873 թվին Գարեգին Արվանձտյանցը հրատարակել է այն առաջին անգամՍասունցի Դավիթ կամ Մհերի դուռ անունով:

  1. Մանուկ Աբեղյանը էպոսը անվանել է Դավիթ ու Մհեր
  2. Էպոսը բաղկացած է 4 ճյուղից՝ «Սանասար ու Բաղդասար», «Մեծ Մհեր», «Սասունցի Դավիթ» և «Փոքր Մհեր»
  3. Առյուծ Մհերի (Սանասարի որդի) կյանքի ու բործունեության մասին և իր մենամարտը Մսրա Մելիքի հետ:

ՀԱՐՑԵՐ ՍԱՍՈՒՆՑԻ ԴԱՎԻԹ ՃՅՈՒՂԻ ՎԵՐԱԲԵՐՅԱԼ

Ընտրել ճիշտ պատասխանը
1֊ դ
2֊ գ
3֊ գ
4֊ բ
5֊ ա

Friendship

You meet many along the way of life but only some stay with you forever. Those are your real friends who stay by your side through thick and thin. Friendship is the most beautiful gift you can present to anyone. It is one which stays with a person forever.

Friendship is one of the greatest bonds anyone can ever wish for. Lucky are those who have friends they can trust. Friendship is a devoted relationship between two individuals. They both feel immense care and love for each other. Usually, a friendship is shared by two people who have similar interests and feelings.

Տեղի ունեցած պատերազմ ներ Քրիստոսից հետո

Քրիստոնյաները ժամանակի ընթացքում տարբեր տեսակետներ են ունեցել բռնության և ոչ բռնության նկատմամբ: Ներկայումս և պատմականորեն քրիստոնեության մեջ չորս տեսակետ և գործելակերպ է կիրառվել բռնության և պատերազմի նկատմամբ ՝ ոչ դիմադրություն, քրիստոնեական պացիֆիզմ, արդար պատերազմի տեսություն և խաչակրաց արշավանք (սուրբ կամ կանխարգելիչ պատերազմ): Հռոմեական կայսրության վաղ եկեղեցին որդեգրեց ոչ բռնի դիրքորոշում, երբ պատերազմ սկսվեց, քանի որ նախընտրելի էր Հիսուսի զոհաբերական կյանքը ընդօրինակելը: «Արդար պատերազմ» գաղափարը, որի միջոցով պատերազմի սահմանափակ օգտագործումը համարվել է ընդունելի, սկիզբ է առել ավելի վաղ ոչ քրիստոնեական հռոմեական և հույն մտածողներից, ինչպիսիք են icիցերոն և Պլատոնը: Այս տեսությունը հետագայում հարմարեցվել է քրիստոնյա մտածողների կողմից, ինչպիսիք են Սբ Օգոստինոսը, որոնք, ինչպես մյուս քրիստոնյաները, փոխառել են հռոմեացի գրողներից, ինչպիսիք են Սիկերոն և Հռոմեական օրենքները, Չնայած նրան, որ «Արդար պատերազմ» գաղափարը շատ շուտ ընդունվեց, պատերազմը չի դիտարկվում որպես առաքինի գործողություն և մտահոգություն էր հայտնում մարտում թշնամիներ սպանած նրանց փրկության համար, անկախ այն պատճառից, որի համար նրանք պայքարում էին, տարածված էր : «Սուրբ պատերազմ» հասկացությունները, որոնց միջոցով կռվելը կարող է համարվել պատժիչ և հոգեպես արժանի գործողություն, չեն առաջացել 11-րդ դար առաջ

Տեղի ունեցած պատերազմ ներ Քրիստոսից առաջ

Պունիկական պատերազմները կռվում էին Հռոմի և Կարթագենի միջև մ.թ.ա. 264-ից մ.թ.ա. Կարթագենը մեծ քաղաք էր, որը գտնվում էր Հյուսիսային Աֆրիկայի ափին: Սկզբում սա շատ հեռու է թվում, բայց Կարթագեն ընդամենը կարճ ծովային ճանապարհորդություն էր Հռոմից դեպի Միջերկրական ծով: Երկու քաղաքներն այն ժամանակ խոշոր տերություններ էին, և երկուսն էլ ընդլայնում էին իրենց կայսրությունները: Երբ կայսրությունները մեծանում էին, նրանք սկսեցին բախվել և շուտով սկսվեց պատերազմը:

Պունիկական պատերազմների երեք հիմնական մասեր կային, և դրանք կռվում էին ավելի քան 100 տարվա ընթացքում,
Առաջին Punic պատերազմ (մ.թ.ա. 264 - 241). Առաջին Punic պատերազմը կռվեց հիմնականում Սիցիլիայի կղզու վրա: Սա նշանակում էր, որ կռիվներից շատերը ծովում էին, որտեղ Կարթագենն առավելություն ուներ Հռոմից շատ ավելի հզոր նավատորմի կողմից: Այնուամենայնիվ, Հռոմն արագորեն ստեղծեց ավելի քան 100 նավերի մեծ նավատորմի: Հռոմը նաև հորինել է կորվուսը ՝ հարձակման կամուրջի մի տեսակ, որը Հռոմի վերադաս զինվորներին հնարավորություն էր տալիս թռչել թշնամու ռազմածովային նավերը: Հռոմը շուտով տիրեց Կարթագեին և հաղթեց պատերազմում:
Երկրորդ Punic պատերազմը (մ.թ.ա. 218 - 201). Երկրորդ Punic պատերազմում Կարթագենը ավելի մեծ հաջողություններ ունեցավ պայքարում հռոմեական լեգեոնների դեմ: Կարթագեի առաջնորդն ու գեներալը ՝ Հանիբալը, համարձակորեն անցան Ալպերը ՝ հարձակվել Հռոմի և Հյուսիսային Իտալիայի վրա: Այս հատումն ավելի հայտնի դարձավ, քանի որ նա իր հետ բերեց նաև մեծ թվով փղեր: Հաննիբալը փայլուն գեներալ էր և մի շարք մարտեր շահեց հռոմեացիների դեմ: Սակայն, չնայած 16 տարի շարունակ պայքարելուն, Հանիբալը չկարողացավ նվաճել Հռոմ քաղաքը: Երբ Հռոմը հակահարված տվեց իր Կարթագենի հայրենիքը, Հանիբալը ստիպված եղավ նահանջել: Այս պատերազմում վերջին ճակատամարտը Զամայի ճակատամարտն էր, որտեղ հռոմեական գեներալ Սքիպիո Աֆրիկոսը հաղթեց Հանիբալին:
Երրորդ Punic պատերազմ (մ.թ.ա. 149 - 146). Երրորդ Punic պատերազմում Հռոմը հարձակվեց Կարթագեն քաղաքի վրա: Քաղաքը պաշարելուց երեք տարի անց հռոմեական բանակը ներխուժեց պատերը և այրեց այն գետնին:

Տերյան

Մենության խավար

Մենության խավար զնդանից կրկին
Ես վերադարձա հզոր ու հպարտ,
Եվ ինձ ողջունեց աղմուկը զվարթ,
Ու նոր խնդությամբ այրեց իմ հոգին…

Անխոս տանջանքիս գիշերում անքուն
Իր հուրը վառեց պայծառ մի կարոտ —
Նոր սիրով լեցուն՝ դարձա ես ձեզ մոտ,
Եվ նոր երգեր են հնչում իմ հոգում։

Եկա, որ այստեղ ձեզ համար այսօր
Հըրեղեն խոսքեր կռեմ ու խնդում,
Լսեմ հաղթական մարտի ցնծություն,
Տեսնեմ շարքերը ձեր հզորազոր։

Եվ լուսաբացինք երբ հոգնած լինեք,
Երբ քնած լինեք թշնամուց խաբված,
Արևածագի ցնծությամբ արբած,
Կանչեմ ձեզ, ճչամ՝ եղբայրնե՜ր, ելե՛ք…

Արևածագ

Ես կանգնած եմ վայրի ժայռի կատարին,
Բա՜րձր, բա՜րձր,— հեռավոր ու մենավոր.
Այնտեղ, ցածում, դեռ նիրհում են դաշտ ու ձոթ,
Դեռ խավար է այնտեղ՝ դաժան ու լռին։
Սակայն շուտով կատարներից հեռանիստ
Արևն այնտեղ հուր կըթափե և ոսկի,
Եվ կըցնծան դաշտերը՝ լուռ ու հանգիստ,
Երկիրն անհուն կարոտ կյանքի և խոսքի։
Եվ դու կերգես, զարթնած աշխարհ, իմ առաջ,
Կարձագանքես իմ ողջույնին սիրառատ,
Կըլսեմ ես դարձյալ աղմուկ ու շառաչ
Ու կըսիրեմ հեքիաթային առօրյադ։
Լռություն է, մութ է այնտեղ, սակայն իմ
Սրտում արդեն արշալույս է՝ հարությո՜ւն.—
Ողջո՜ւյն ձեզ մութ ուղիներում երկրային,
Ւմ եղբայրնե՛ր, հեռուներում և բանտում…

Անկախ Քուրդիստանի գաղափարը

Քրդական հարցը քաղաքական ամենախճճված գլուխկոտրուկներից մեկն է, որի ամբողջական ըմբռնումը, չասելու համար լուծումը, դժվար հասկանալի է: Քրդերը տարածված են Մերձավոր Արեւելքի ամբողջ տարածքում, բարդություններ առաջացնելով հյուրընկալ երկրներին եւ իրենց հերթին, անշուշտ, կրելով այդ երկրների կառավարությունների հակազդեցությունները:
Մոտավոր հաշվարկներով 40 միլիոն քրդեր ներկայիս ապրում են Թուրքիայում, Իրաքում, Իրանում, Սիրիայում եւ Հայաստանում: Քրդերը կազմում են Թուրքիայի բնակչության մոտ մեկ երրորդը, 25 միլիոն ընդհանուր 80 միլիոնի մեջ: 8 միլիոնը ապրում է Իրանում, իսկ մնացյալըՙ նշված մյուս երկրներում: Ինչպես իրանցիներն ու հայերը, քրդերը նույնպես ունեն հնդեվրոպական ծագում, մինչ Թուրքիայի բնակչության մյուս մասը սերում է Կենտրոնական Ասիայից տարածաշրջան ներխուժած նվաճող ցեղերից:

Իրենց պատմության ընթացքում քրդերը երբեք չեն ունեցել ինքնիշխան պետություն, չնայած ձգտել եւ պայքարել են դրա համար:

Անկախ պետություն ունենալու քրդերի իրավունքը առաջին անգամ ճանաչվել է 1920 թվին կնքված Սեւրի պայմանագրի 64-րդ հոդվածում: Բայց ինչպես նույն պայմանագրի հայերի իրավունքը, այն մնացել է թղթի վրա, փոխարինվել է Լոզանի պայմանագրով, որն էլ հիմք է ծառայել ստեղծելու Թուրքիայի հանրապետությունը:

Թեհրանը Անկարայի նման մտահոգված է, որ հարեւան երկրում Քուրդիստանի անկախացումը կարող է բորբոքել քրդական ձգտումները երկրի ներսում: Բացի այդ, Իրանը ներկայիս փաստացի ազդեցություն ունի Իրաքի վրա, որտեղ նույնպես շիաներն են իշխանության ղեկին: Քուրդիստանի անկախությամբ տարածքի մի մասը դուրս է մնալու Իրանի ազդեցությունից եւ կարող է հարել հակառակ ճամբարին:

Այսօր, երբ քրդերը պայքարում են իրենց անկախության համար, հայկական կողմի պաշտպանությունը այդ պայքարին երկար ճանապարհ ունի անցնելու: Նախ եւ առաջ, անշուշտ, քաղաքական պաշտպանություն է անհրաժեշտ, հետո նաեւ այլ ձեւի ու չափի պաշտպանություն:
Հենց նրանք կարողանան Թուրքիայում ձեռք բերել անկախություն կամ ինքնավարություն, համեմատաբար ավելի հեշտ է լինելու, մեր կարծիքով, գործ ունենալ նրանց հետ, քան թուրքերի, մանավանդ եթե մենք այսօր չզլանանք մեր օժանդակությունը ցուցաբերել նրանց:
Ներկայիս քրդերն զբաղեցնում են պատմական Հայաստանի տարածքը: Իրատեսական չի լինելու ակնկալել, որ, հանուն մեզ, նրանք թողնեն այդ տարածքը, մանավանդ այդքան արյուն թափելուց հետո: Բայց տրամաբանական է ակնկալել, որ նրանց հետ ավելի հեշտ կլինի լեզու գտնել եւ պահպանել մեր ժառանգությունը հանուն մեզ եւ մարդկության:
Բայց մինչ այդ պետք է սպասենք եւ տեսնենք, թե ինչ հետագա զարգացումներ կունենան քրդական ձգտումները:

Ֆրանսիական մեծ հեղափոխությունը

իրադարձություններ, որոնք մեծ, անջնջելի հետք ու ազդեցություն են թողել համաշխարհային պատմության մեջ: Այդ իրադարձություններից  է 1789 թ. Ֆրանսիական հեղափոխությունը, որով Եվրոպա աշխարհամասը պատմական նոր փուլ մտավ. սկսվեց բուրժուազիայի հաղթարշավը:

Ճիշտ է, Ֆրանսիական հեղափոխությունը նախադեպ ուներ` անգլիական բուրժուական հեղափոխությունը, բայց սրանք իրենց ծագմամբ, նպատակներով, անցած ճանապարհով ու հետևանքներով  միանգամայն տարբեր էին:

Նախ` անգլիական բուրժուական հեղափոխությունը, սոցիալական ուղղվածությամբ հանդերձ, նաև ազգային հեղափոխություն  էր. անգլիական բուրժուազիան դաշնակցեց ազնվականության հետ և տապալեց թագավորական միահեծան իշխանությունը: Անգլիայում հաստատվեց ազնվականական-բուրժուական սահմանադրական միապետություն: Երկրորդ` անգլիական հեղափոխությունը տեռորի չվերածվեց, որովհետև շարժիչ ուժը ազգային ազնվականությունն ու բուրժուազիան էին, անգլիացիները գաղափարական ու սոցիալական պայքար էին մղում, մինչդեռ Ֆրանսիայում պայքարը դասակարգային-կլանային բնույթ ուներ: Չնայած քաղաքացիական պատերազմի առկայությանը` անգլիական հեղափոխությունը սեփական ժողովրդի սպանդի չվերածվեց, իսկ Ֆրանսիայում հարյուրհազարավոր մարդիկ գիլիոտինի զոհ դարձան:

XVIII դարում Ֆրանսիան կայացած, զարգացած ու հզոր միապետություն էր` Բուրբոնների արքայական դինաստիայի կառավարմամբ: Երկիրը հարյուրամյակների ընթացքում անթաքույց պայքար էր մղում եվրոպական մայրցամաքում գերիշխանության համար, և դա նրան հաջողվում էր. Ֆրանսիայի թագավորության դեմ կարող էր մրցակցել միայն Անգլիան, որ անվիճելի առավելություն ուներ ծովում և դրա շնորհիվ էլ կարողանում էր հավասարակշռություն պահպանել Ֆրանսիայի դեմ պայքարում: Ֆրանսիան ուներ նաև իր անդրծովյան գաղութները. մի խոսքով` ժամանակի հզորագույն երկրներից էր:

Սակայն վրա հասավ 1789 թվականի ամառը…

Արտաքին շուքի հետ մեկտեղ երկրում բազում ծանր սոցիալական խնդիրներ կային: Սակայն չի կարելի Ֆրանսիական հեղափոխությունն անվերապահորեն բուրժուական անվանել: Ուղղակի բուրժուական հեղափոխության կարիքը և պահանջարկը չկար: Ֆրանսիան իր տնտեսական զարգացմամբ արդեն իսկ գնում էր կապիտալիզմի ուղիով: Եվ կապիտալիստական հարաբերությունների զարգացմանը նպաստում էր հենց ֆրանսիական ազնվականությունը, որ իր ողջ կարողությունները, անդրծովյան գաղութներից բերված ողջ միջոցները ներդնում էր երկրում նոր տիպի տնտեսական կարգ հաստատելու համար:

Մարդկանց խառնվածքեր

Խառնվածքը հիմնականում պայմանավորված է մարդու բնածին, ժառանգական հատկություններով և համեմատաբար կայուն է, սակայն կարող է մարդու օնտոգենեզի ընթացքում կրել որոշակի փոփոխություններ՝ դաստիարակության և շրջակա միջավայրի ազդեցության շնորհիվ, գոյություն ունեն նաև խառնվածքի տարիքային փոփոխություններ։ Սակայն այդ փոփոխությունները կատարվում են շատ դանդաղ, միայն սահմանափակ սահմաններում և չեն վերաբերում նյարդային գործունեության ընդհանուր տիպին, այդ իսկ պատճառով դրանք հաճախ անտեսվում են, և խառնվածքի ձևավորման հարցում առաջնահերթությունը տրվում է ժառանգական գործոնին։ Խառնվածքը պայմանավորում է մարդու գործունեության ձևական առանձնահատկությունները և ուղղակիորեն չի ազդում դրա իմաստային պարունակության վրա։ Ինչպես նշում է Ստրելյաուն այն ցույց է տալիս, թե «ինչպես» է ընթանում այս կամ այն գործընթացը, և այդ ձևական հատկանիշները, որոնք պայմանավորված են խառնվածքով, չեն փոփոխվում և նույնական են ցանկացած տիպի գործունեության համար:

Create your website at WordPress.com
Get started